"In Dagboek van een rara terrorist doet Krikke verslag van zijn vaak hopeloze gevecht tegen het etiket "verdacht terrorist". OPdrachtgevers trekken zich terug en justitie zet in haar strijd voor de democratie alle middelen in, zelfs ondemocratische. Krikke heeft een persoonlijk verslag geschreven over een zeer ingrijpende periode uit zijn leven, Daarin verkent hij de grenzen van het politiek engagement. Voor Krikke werkt dat engagement door in zowel zijn werk als priveleven. Als onconventioneel journalist kiest hij partij. Voor Krikke is journalistiek een middel om machtsmisbruik aan te klagen. Maar het aanklagen van politici en ondernemers, zo ontdekt Krikke, gaat in Nederland niet straffeloos of zondertegenwerking.

"Het boek is geschreven als een gedetailleerd verslag van de gebeurtenissen. Spoedig sta ik in de schoenen van de schrijver en dringt de beklemming in me door. Ik waan me weer in de oorlogsjaren. Huiszoeking teriwjl ik als jong meisje alleen thuis ben".

"Beste lezer, als u zich de aankoop van het besproken boek enigszins kunt veroorloven, koopt het dan. Om die journalisten te steunen en om zelf nog meergemotiveerd verder te strijden voor een eerlijke wereld. Jonge mensen kunnen er uit leren hoe de overheid handelt met mensen die hen onwelgevallig zijn".

"Het boek geeft een intiem beeld over het reilen en zeilen in de kerk, de onderlinge discussies, de ruzies maar ook van de praktische zaken, wanneer er het bezoekuur, wie maakt er schoon. Behalve Moussa worden nog een aantal andere witte illegalen gevolgd. Zoals Abdullah Celik, de Koerd die samen met Moussa de belangrijkste woordvoerders zijn voor de illegalen. Hun motivaties, gezinssituatie en weifelende hoop passeren de reveu".

"Smeuige details ontbreken ook niet in het boek, zoals het feit dat het NCB in een niet publiek gemaakte legalisatiecampagne in 1991 opdrafht had gekregen om witte illegalen voor legalisering voor te dragen.

"Valstrik van de hoop, een boek over mannen, hun vrouwen en hun kinderen die iedereen kent uit de krant en van de televisie, de 132 hongerstakers van de Agneskerk. In zijn boek heeft Hans Krikke hen een gezicht gegeven, hij heeft hun geschiedenis, hun emoties, hun angsten en onzekerheid verwoord, maar ook hun trots, hun waardigheid en voroal hun hoop".

"De lezer maakt kennis met Andelmouniem, met Moustafa, Abdullah, Mehmet, Messaoud, Faris en vele anderen. Aan de hongerstaking gaan indrukwekkende levensgeschiedenissen vooraf. Gevlucht voor armoede en honger in het herkomstland of voor de martelingen en verliezen na het uitbreken van de oorlog in Turks Koerdistan, wachtten in Nederland, tropenjaren in de schoonmaak, horeca, kledingsbranche, kassen. Wie realiseert zich dat droogbloemen, anjers, irissen, tomaten en radijs huilend zijn geplukt en gebonden door deze witte illegalen, die als knechten dankbaar moesten zijn voor elk loon? Overuren werden vaak niet geregistreerd en dus niet vergoed. Het werk was zwaar, het toezichtonbarmhartig, het loon minimaal en de vrije tijd onzeker. De angst voor klopjachten, actieve bestrijding door opsporingsdiensten en razzia's in de wijk, was er permanent. Thuis wachtte de kinderen met hun vragen, de echtgenotes met hun verdriet en stille verwijten en s'nachts de nachtmerries over een inval van de politie".

"Hans Krikke houdt met zijn boek, een heel goed boek, de Nederlandse samenleving een spiegel voor. Een spiegel waarin je de Nederlandse houding tegenover jodenvervolging kunt zien, of - jaren later - het beleid ten aanzien van de Molukkers".

"Valstrik van de hoop, een boek over mannen, hun vrouwen en hun kinderen die iedereen kent uit de krant en van de televisie, de 132 hongerstakers van de Agneskerk. In zijn boek heeft Hans Krikke hen een gezicht gegeven, hij heeft hun geschiedenis, hun emoties, hun angsten en onzekerheid verwoord, maar ook hun trots, hun waardigheid en voroal hun hoop".

"De lezer maakt kennis met Andelmouniem, met Moustafa, Abdullah, Mehmet, Messaoud, Faris en vele anderen. Aan de hongerstaking gaan indrukwekkende levensgeschiedenissen vooraf. Gevlucht voor armoede en honger in het herkomstland of voor de martelingen en verliezen na het uitbreken van de oorlog in Turks Koerdistan, wachtten in Nederland, tropenjaren in de schoonmaak, horeca, kledingsbranche, kassen. Wie realiseert zich dat droogbloemen, anjers, irissen, tomaten en radijs huilend zijn geplukt en gebonden door deze witte illegalen, die als knechten dankbaar moesten zijn voor elk loon? Overuren werden vaak niet geregistreerd en dus niet vergoed. Het werk was zwaar, het toezichtonbarmhartig, het loon minimaal en de vrije tijd onzeker. De angst voor klopjachten, actieve bestrijding door opsporingsdiensten en razzia's in de wijk, was er permanent. Thuis wachtte de kinderen met hun vragen, de echtgenotes met hun verdriet en stille verwijten en s'nachts de nachtmerries over een inval van de politie".

"Hans Krikke houdt met zijn boek, een heel goed boek, de Nederlandse samenleving een spiegel voor. Een spiegel waarin je de Nederlandse houding tegenover jodenvervolging kunt zien, of - jaren later - het beleid ten aanzien van de Molukkers".

".. zijn er portretten van enkele hongerstakers. Zoals van Riza, opa inmiddels, die in 1987 zijn vrouw en vijf kinderen in Turkije achterliet en na een jaar een vast arbeidscontract en een sofinummer kreeg en vervolgens vijf negatieve beslissingen. Die na een ernstig ongeluk op zijn werk voor tachtigprocent werd afgekeurd en sindsdien leeft van het geld dat zijn schoonzoon kan missen".

"Hans Krikke heeft met zijn boek "Valstrik van de hoop" het verhaal opgetekend van de 132 witte illegalen die in december 1998 in hongerstaking gingen voor een verblijfsvergunning. Hij maakt de actie van dichtbij mee en volgde de levens van enkele hongerstakers. Hoofdpersonen in het boek zijn de Koerd Abdullah en de Egyptenaar Abdelmouniem en de PKK-er Fikri, die vooral hun dagelijkse leven in de Agneskerk coordineerde. In zijn vlot leebare stijl laat d ebetrokken Krikke zien hoezeer de gevestigde politiek met de illegale arbeiders solt".

"Krikke schrijft vanuit de visie van onderop, zonder de hongerstaking als een heroische strijd neer te zetten".

".. is Krikke's boek een belangrijke bijdrage aan de linkse geschiedschrijving".

"De eerste stap bij AA is de acceptatie alcoholist te zijn. Door te getuigen van hun onmacht laten ze zien dat ze krachtig zijn. En wat je ook uitgevreten hebt, je bent altijd welkom zonder te worden veroordeeld - ook na een terugval. De essentie van het twaalfstappenprogramma is de strijd tegen eenzaamheid, legt Krikke uit. 'Je verbonden weten met de schepping en het herstellen van die band. Niet doro te vechten tegen drankzucht, maar doro het besef toe te laten dat je deel bent van de schepping. Bij AA zie je mensen opbloeien tot krachtige persoonlijkheden. En het is allemaal gratis en voor niets. Zonder therapeuten, klinieken en pillen".

"AA-ers vechten niet tegen de drank, zij geven zich over aan de onmacht. Zij erkennen de greeep over hun leven te hebben verloren en dat de drankzucht nooit zal verdwijnen. Vechten tegen de drankzucht is een valkuil. In plaats daarvan bietd men een nieuw levensprogramma: het reconstueren van het verleden en het construeren van een nieuwe toekomst. In feite is AA een spiritueel leerproces. De kernopdracht luidt: kun uzelve".