"De kracht van de NCRV serie Dokument is dat het op de beste momenten de mens achter de actualiteit zichtbaar maakt. Hans krikke gaat in "De zwarte draad"over illegale naaiateliers nog wat verder. De samensteller zet nameliljk niet alleen de leefwereld van een onrechtnatig in Nederland verblijfend Turks gezin neer - werkzaam in een illegaal naai-atelier in Amsterdam - maar plaatst het probleem tegeliljkertijd in een bredere context door ook in Turkije te filmen, Wat de kijker voorgeschoteld krijgt is verbijsterend".

Wie met aandacht naar de indringende film kijkt, zal tegen het einde concluderen dat met die stap, legalisering van illegalen, weliswaar een politiek probleem uit de weg is geruimd, maar dat de ellende voor de individu onverminderd voortduurt".

"Hans Sleeuwenhoek, hoofd informatieve programma;s bij de NCRV, omschrijft het werkstuk als een "echte auteursfilm. "Zulke documentaires zenden we graag uit omdat de betrokkenheid van de maker zowel in het verhaal als in de beelden ligt omsloten. De belangrijkste waarde van "De zwarte Draad"is dat je mensen ontmoet. Bovendien werkt hij op twee niveau;s. Hij is verhelderend en tegelijkertijd vertederend. Het haalt de explosieve lont uit de term illegalen, doordat ze een gezicht krijgen".

• "Goed dat deze documentaire is uitgezonden". "Een goede uitzending". "Grandioos programma". "Mooi en eerlijk". "De film heeft geholpen om van de drank te blijven".
• Een kijkster vertelt dat zij zich ruim twee jaar intensief heeft bemoeid met een alcoholiste. Ze is nu volledig ingestort, de vrouw die ze wilde helpen drinkt nog steeds. Kijkster zegt veel te herkennen in de documentaire.
• Een kijkster vertelt dat deze verfilming het verhaal is van haar eigen leven. Hara moeder is al 35 jaar alcoholiste. Haar vader, ook alcoholist, is gelukkig al dood".
• Een alcoholverslaafde kijker belt de nazorg van de NCRV en zegt onmiddellijk opgenomen te willen worden.
• Een kijkster herkent in de film haar situatie met haar alcoholverslaafde vader".

"De indrukwekkende film over Johanna roept vragen op over de rol van de hulpverlening bij versyokte drinkers, die van geen kliniek willen weten".

"Er zijn in de afgelopen decennia verschillende films gemaakt over alcoholproblemen. Vaak zijn hetfilms die gemaakt zijn om voorlichting over alcohol te ondersteunen. Ze zijn nogal saai. Bij de documentaire "Johanna" is de kijker vanaf het begin geboeid. De filmmaker is haar buurman en dat maakt dat de film uniek dichtbij komt. Hier is niet iemand die terugkijkt aan het woord, maar wordt een vrouw, Johanna, jarenlang gevolgd".

"We zien in de film betrokken goedwillende mensen, die ondanks hun inspanningen niet voor elkaar krijgen dat Johanna stopt met de drank, die haar de afgrond in drijft. De fiom is ook een film over de inzet van allerlei buren die steeds weervoor Johannan klaar staan".

"Het is een verdienste dat Hans Krikke in een aangrijpend portret het probleem van de chronisch alcoholisten inzichtelijk maakt". 

"De film is een rauw, nauwelijks gepolijst drama over een nog redelijk jongevrouw die zich in anderhalf jaar tijd in de afgrond stort".
"Krikke laat aan het einde zien dat alle hulp, goedwillend zowel als professioneel, Johanna de kans bood haar verantwoordelijkheid te ontlopen zodat zij kon doorzuipen".

Cees Baan interviewt Roel Kerssemakers over de documentaire Johanna.

Roel Kerssemakers: "Bij mensen die teveel drinken, zie je vaak dat de omgevingverkeerde hulp biedt. Die doet alles om te voorkomen dat iemand zijn hoofd stoot. In de documentaire kom je hetzelfde euvel tegen. Als je ziet hoe deze vrouw door de buurt wordt geholpen, schieten de tranen in je ogen. Aan de ene kant is zoveel burenhulp fantastisch, maar diezelfde hulp leidt ertoe dat Johanna kan doormodderen (lees: drinken). De buren knappen zelfs het huis op. Als de gezinsvoogd komt, zitten de buren naast haar. Het lijkt lief. Johanna is er ook bliij mee, maar uiteindelijk doet die naastenliefde haar de das om. Want je ontneemt haar demogelijkheid om tot inzicht te komen".

"Hartverscheurend rauwe tv. Bij Veronica begon Theo van Gogh aan een nieuwe serie. Over gezelligheid. Ik heb niet gekeken. Na het relaas van Johannan had ik niet meer zoveel zin in gezelligheid. IJ ijskast zal wel even gesloten blijven in huize Lips".