"De kracht van de NCRV serie Dokument is dat het op de beste momenten de mens achter de actualiteit zichtbaar maakt. Hans krikke gaat in "De zwarte draad"over illegale naaiateliers nog wat verder. De samensteller zet nameliljk niet alleen de leefwereld van een onrechtnatig in Nederland verblijfend Turks gezin neer - werkzaam in een illegaal naai-atelier in Amsterdam - maar plaatst het probleem tegeliljkertijd in een bredere context door ook in Turkije te filmen, Wat de kijker voorgeschoteld krijgt is verbijsterend".

Wie met aandacht naar de indringende film kijkt, zal tegen het einde concluderen dat met die stap, legalisering van illegalen, weliswaar een politiek probleem uit de weg is geruimd, maar dat de ellende voor de individu onverminderd voortduurt".

"Hans Sleeuwenhoek, hoofd informatieve programma;s bij de NCRV, omschrijft het werkstuk als een "echte auteursfilm. "Zulke documentaires zenden we graag uit omdat de betrokkenheid van de maker zowel in het verhaal als in de beelden ligt omsloten. De belangrijkste waarde van "De zwarte Draad"is dat je mensen ontmoet. Bovendien werkt hij op twee niveau;s. Hij is verhelderend en tegelijkertijd vertederend. Het haalt de explosieve lont uit de term illegalen, doordat ze een gezicht krijgen".

"Het boek geeft een intiem beeld over het reilen en zeilen in de kerk, de onderlinge discussies, de ruzies maar ook van de praktische zaken, wanneer er het bezoekuur, wie maakt er schoon. Behalve Moussa worden nog een aantal andere witte illegalen gevolgd. Zoals Abdullah Celik, de Koerd die samen met Moussa de belangrijkste woordvoerders zijn voor de illegalen. Hun motivaties, gezinssituatie en weifelende hoop passeren de reveu".

"Smeuige details ontbreken ook niet in het boek, zoals het feit dat het NCB in een niet publiek gemaakte legalisatiecampagne in 1991 opdrafht had gekregen om witte illegalen voor legalisering voor te dragen.

"Valstrik van de hoop, een boek over mannen, hun vrouwen en hun kinderen die iedereen kent uit de krant en van de televisie, de 132 hongerstakers van de Agneskerk. In zijn boek heeft Hans Krikke hen een gezicht gegeven, hij heeft hun geschiedenis, hun emoties, hun angsten en onzekerheid verwoord, maar ook hun trots, hun waardigheid en voroal hun hoop".

"De lezer maakt kennis met Andelmouniem, met Moustafa, Abdullah, Mehmet, Messaoud, Faris en vele anderen. Aan de hongerstaking gaan indrukwekkende levensgeschiedenissen vooraf. Gevlucht voor armoede en honger in het herkomstland of voor de martelingen en verliezen na het uitbreken van de oorlog in Turks Koerdistan, wachtten in Nederland, tropenjaren in de schoonmaak, horeca, kledingsbranche, kassen. Wie realiseert zich dat droogbloemen, anjers, irissen, tomaten en radijs huilend zijn geplukt en gebonden door deze witte illegalen, die als knechten dankbaar moesten zijn voor elk loon? Overuren werden vaak niet geregistreerd en dus niet vergoed. Het werk was zwaar, het toezichtonbarmhartig, het loon minimaal en de vrije tijd onzeker. De angst voor klopjachten, actieve bestrijding door opsporingsdiensten en razzia's in de wijk, was er permanent. Thuis wachtte de kinderen met hun vragen, de echtgenotes met hun verdriet en stille verwijten en s'nachts de nachtmerries over een inval van de politie".

"Hans Krikke houdt met zijn boek, een heel goed boek, de Nederlandse samenleving een spiegel voor. Een spiegel waarin je de Nederlandse houding tegenover jodenvervolging kunt zien, of - jaren later - het beleid ten aanzien van de Molukkers".

"Valstrik van de hoop, een boek over mannen, hun vrouwen en hun kinderen die iedereen kent uit de krant en van de televisie, de 132 hongerstakers van de Agneskerk. In zijn boek heeft Hans Krikke hen een gezicht gegeven, hij heeft hun geschiedenis, hun emoties, hun angsten en onzekerheid verwoord, maar ook hun trots, hun waardigheid en voroal hun hoop".

"De lezer maakt kennis met Andelmouniem, met Moustafa, Abdullah, Mehmet, Messaoud, Faris en vele anderen. Aan de hongerstaking gaan indrukwekkende levensgeschiedenissen vooraf. Gevlucht voor armoede en honger in het herkomstland of voor de martelingen en verliezen na het uitbreken van de oorlog in Turks Koerdistan, wachtten in Nederland, tropenjaren in de schoonmaak, horeca, kledingsbranche, kassen. Wie realiseert zich dat droogbloemen, anjers, irissen, tomaten en radijs huilend zijn geplukt en gebonden door deze witte illegalen, die als knechten dankbaar moesten zijn voor elk loon? Overuren werden vaak niet geregistreerd en dus niet vergoed. Het werk was zwaar, het toezichtonbarmhartig, het loon minimaal en de vrije tijd onzeker. De angst voor klopjachten, actieve bestrijding door opsporingsdiensten en razzia's in de wijk, was er permanent. Thuis wachtte de kinderen met hun vragen, de echtgenotes met hun verdriet en stille verwijten en s'nachts de nachtmerries over een inval van de politie".

"Hans Krikke houdt met zijn boek, een heel goed boek, de Nederlandse samenleving een spiegel voor. Een spiegel waarin je de Nederlandse houding tegenover jodenvervolging kunt zien, of - jaren later - het beleid ten aanzien van de Molukkers".

".. zijn er portretten van enkele hongerstakers. Zoals van Riza, opa inmiddels, die in 1987 zijn vrouw en vijf kinderen in Turkije achterliet en na een jaar een vast arbeidscontract en een sofinummer kreeg en vervolgens vijf negatieve beslissingen. Die na een ernstig ongeluk op zijn werk voor tachtigprocent werd afgekeurd en sindsdien leeft van het geld dat zijn schoonzoon kan missen".

"Hans Krikke heeft met zijn boek "Valstrik van de hoop" het verhaal opgetekend van de 132 witte illegalen die in december 1998 in hongerstaking gingen voor een verblijfsvergunning. Hij maakt de actie van dichtbij mee en volgde de levens van enkele hongerstakers. Hoofdpersonen in het boek zijn de Koerd Abdullah en de Egyptenaar Abdelmouniem en de PKK-er Fikri, die vooral hun dagelijkse leven in de Agneskerk coordineerde. In zijn vlot leebare stijl laat d ebetrokken Krikke zien hoezeer de gevestigde politiek met de illegale arbeiders solt".

"Krikke schrijft vanuit de visie van onderop, zonder de hongerstaking als een heroische strijd neer te zetten".

".. is Krikke's boek een belangrijke bijdrage aan de linkse geschiedschrijving".