Het is beroerd gesteld met de veiligheid op scholen. Een veilig pedagogisch klimaat lijkt ver te zoeken. Belangrijkste oorzaak hiervan is het feit dat veel leerlingen zich op school niet thuisvoelen. Ze worden op school niet gehoord, niet gekend en niet gezien. Het onbehagen onder jongeren uit zich in asociaal en zelfs in agressief gedrag of in psychosociale problemen. Jongens reageren uit, zij doen de ander pijn. Meisjes reageren hun onbehagen af op het eigen lichaam. Zij doen niet de ander pijn, maar zich zelf.

Scholen dienen als zij een veilig pedagogisch klimaat willen realiseren, een zorgbeleid uit te werken waarbij adekwaat en effectief geanticipeerd kan worden op de leef- en belevingswereld van jongeren. De leef- en belevingswereld van jongeren kenmerkt zich door tegenstrijdige en elkaar uitsluitende verwachtingen van de kant van opvoeders, ouders thuis en docenten/leerkrachten op school. Jongeren van de tweede en derde generatie worstelen met normen en waarden die elkaar uitsluiten.

De Janusz Korczak stichting met haar thema-jaarboek de aandacht vestigen op jongeren en kinderen die in de knel zitten. In de media en in publicaties worden ze maar al te vaak afgeschilderd als een probleemgroep die verantwoordelijk is voor veel overlast en jeugdcriminalilteit. Over de oorzaken achter de problemen wordt verschillende gedacht.

De pedagoog Janusz Korczak (1878-1942) zag dat elk kind een eigen geestelijke bagage met zich meedraagt en gedrag ontwikkelt dat sterk individueel bepaald is. Maar als maatschappij-kritische en radicale pedagoog heeft hij zeer scherp gezien hoe een samenleving ene jonge generatie kan minachten en weinig kansen biedt. In zijn kindertehuis "Dom Sierot" te Warschau heeft hij kinderen opgenomen die geen of nauwelijks perspectief in hun leven hadden. Het was een plek waar iedereen werd aangesproken op zijn eigen competentie en eigen verantwoordelijkheid.